İNTİHÂR NEDİR?
İntihâr; kültürel, dini, sosyoekonomik yönleri olan çok karmaşık bir olaydır. Kişinin kendi yaşamına son vermesidir. Bir çok ruhsal rahatsızlıklarda görülebilmekle birlikte toplum tarafından daha ziyâde depresyonla ilişkili bir durum gibi algılanmaktadır. O bakımdan burada bahsedilmesinde fayda görülmüştür.
Bu görüş çok da haksız sayılmaz. Zira, ölümle sonuçlanan (tamamlanan) intihârların %70′i depresif ya da kronik alkolik hastalar tarafından gerçekleştirilmektedir. Yine, tamamlanan intihârların oranı erkeklerde kadınlara göre beş kat fazladır.
İntihâr girişim yöntemlerini önemli/önemsiz ya da ciddi/hafif diye sınıflandırmak mümkün değildir. “Geri dönüşümü olan” ve “geri dönüşümü olmayan” şeklinde tasnif etmek daha doğru olacaktır. Bilgilendirmek maksadı ile hazırlanmış olan bu sitede geri dönüşümü olmayan yöntemler hakkında bilgi vererek intihâr niyetinde olan okuyucuya yol göstermek doğru bulunmadığından detaya girilmemiştir.
Nisan 25th, 2008 saat 11:09
MERHABALAR BENİM MERAK ETTİĞİM YUKARIDA YAZIDA İNTİHAR GİRİŞİMİNDE DÜŞÜYOR İNTİHARI AMA HAYAL ETMEYE BAŞLIYOR ÖLDÜĞÜNE KADAR O AN HAYALİNDE AİLESİNİN ÜZÜLDÜĞÜNÜ DÜŞÜNDÜĞÜNDE SAÇMA İNTAHAR DEDİĞİNDE NORMALE DÖNDÜĞÜNDE NE GİBİ BİR RAHATSIZLIK MEVCUT OLUYOR DERRESYONMU YOKSA DAHA CİDDİ BİR RAHATSIZLIKMI? AMA HER DEFASINDA AYNI ŞEYİN OLMASIDA NORMALMİ? İLGİNİZE TEŞEKKÜR EDERİM
Nisan 28th, 2008 saat 11:13
Saygıdeğer okuyucumuz serap,
İntihar pekçok ruhsal hastalık ve bazı kişilik bozukluklarında karşımıza çıkan bir durumdur. Bu sitede intihar ile depresyon ilişkisi üzerinde duruldu. İntiharın diğer yönleri hakkında bilgi almak ve sizin durumunuzu değerlendirmek için bir psikiyatri hekimine müracaatınız uygun olacaktır. Doğru bir yaklaşımla intihar davranışlarının büyük oranda önüne geçilebilmektedir. Acil şifalar diler saygılar sunarım. Dr. Alper EVRENSEL, Psikiyatri Uzmanı
Ağustos 7th, 2008 saat 20:41
Ben aslında şuan gerçektende depresyondayım. Ve henüz daha 12 yaşındayım. Aslında bu hastalık ben daha da küçükken başladı. Ama daha henüz bunun farkındayım. Bazen gerçektende ölmek istiyorum. İntihar etmek istiyorum.Hıh…Bu yazdıklarımı annem okusaydı.Aynen şunları söylerdi: “Sen daha küçüksün ne gördün de depresyona gircen” derdi.Gerçi ne zaman bu konuyu açsam bu sözü duyuyorum.Annem bana hep kendi suçunu atıyor.Babamsa ilgisiz konular yüzünden üstüme yürüyor.Abim de aynen babam gibi.Allah’ım niçin sen beni yarattın diyorum bazen.Aklımdan geçiriyorum, Allah’ın bir bildiği vardır diyorum.Ama bir türlü bulamıyorum nedenini.Keşke bir karınca ya da kelebek olsaydım.Ne güzel kısa bir süre sonra ölüp Cennet’de rahat rahat yaşardım.Hem insanken hep şeytan,cin gibi varlıklardan korkuyorum.Bazen gerçektende onları görür gibi oluyorum.Hayatımı hep bu tür korkular içinde geçiriyorum.Size bir şey daha söyleyim mi? Ben hergün alıyorum. Evet, hergün hem de ailem yüzünden. Bir film vardı.İsmini söylemeyim.Şu sözü bir türlü unutamıyorum, “Keşke kendi aileni seçme şansın olabilse”.Bende bu günlerde bu sözü içimden hep tekrarlayıp duruyorum.Ailemde bana en çok çektiren annem. Bana o kadar kızgın bakar ki. Ama ona sigara alma zamanım geldiğinde. Hemen en sevdiğim yemeği yapıyor, bana hep gülüyor.Sigarayı aldıktan en fazla bir saat sonra.Yine eski haline dönüyor. Hele gene annemin şu huyuna sinir oluyorum. Bazen benim yanımda bazen ben ve babamın yanında orasını burasını gösteriyor. Biliyor musunuz.Ben küçükken oturma odasında televizyon izlerken annemle babamda koltukta, sohbet ediyordu.Ardından gözümün önünde öpüşmeye başladılar.Ben onlara kızıyordum yapmayın diyordum,ağlıyordum.En sonunda babam geldi ve bana en büyük gücü ile kocaman bir tokat attı. Ağlamamamı istiyordu.Çok kızıyormuş. O gün babamın elinin izi benim yüzümde hep durmuştu.Ağbimden bahsedersekte o da kendi yaptığı suçu hep benim üstüme atar ve annem ve babam bana gün boyunca bağrınır.Bende ağbime kızmasınlar diye bir şey demem. Tabi bu sırada abim diğer koltukta bana kıskıs güler.Tüm bu olanlar yaşandı.Hala da yaşanıyor.İntihar etmeye çalışıyorum.Ama bir türlü o cesareti bulamıyorum.Bir kaç kişi haricinde tanıdığım tüm insanlardan sanıyorum ki nefret ediyorum. Bir şey hissediyorum ki, umarım yakında öleceğim.
Tüm bunları yaşadım.Yalan değildir.
Ağustos 8th, 2008 saat 09:57
Saygıdeğer okuyucumuz ezgi,
Çocuk ve ergen yaş depresyonu erişkin depresyonundan bazı farklılıklar gösterir. Tanı için muayene gerekir. ancak intihâr ciddi bir olgudur. Düşüncesi bile önemsenmesi gereken bir durumdur. Ergenlik döneminin de kendine has zorlukları vardır. Değişip farklılaşan sadece beden değildir. Ruhsal ve duygusal açıdan da pek çok değişimler, dalgalanmalar olur. Ebeveyin tutumları sizin yaşlarınızda çok önemlidir. Eğer anne ve babanız ile sözel iletişim noktasında bazı sorunlar yaşıyorsanız onlara sıkıntınızı anlatmak için başka yollar kullanabilirsiniz. Örneğin duygu ve düşüncelerinizi bir mektup ya da günlüğe yazıp onlara yazılı olarak verebilirsiniz. Ya da yakın bir akrabanıza (teyze, dayı, amca v.b.) anlatarak onların devreye girmesini sağlayabilirsiniz. Sevgilerimle. Dr. Alper Evrensel
Ağustos 21st, 2008 saat 01:25
Kız burda nir yerde “alıyorum” demiş.Bence orada ağlıyorum demek istemiş.Çünkü bu kızın böyle bir şey alacağını sanmıyorum.Siz ne düşünüyor sunuz?
Ağustos 21st, 2008 saat 22:29
Saygıdeğer okuyucumuz melek,
Sizinle paralel düşünüyorum. Madde ya da alkol kullandığını zannetmiyorum. Saygılarımla. Dr. Alper Evrensel
Ekim 12th, 2008 saat 19:40
iyi gunler ben major depresyon hastasiyim yardim almiyorum .. ben intihar etmek istiyorum ama kesinlikle olmek istemiyorum sadece beni anlasin istiyorum cevremdekiler ne kadar aci cektigimi ..
Ekim 13th, 2008 saat 22:38
Saygıdeğer okuyucumuz sibel,
İntihâr girişiminin ölümü amaçlayanı amaçlamayanı olmaz. İntihâr, hiçbir şekilde kenarlarında dolaşılmaması gereken bir uçurumdur. Aşağıya düşme olasılığı vardır. En basit gibi görünen yöntemlerle dahi ölüm söz konusu olabilir. Bu kararınızı lütfen bir kez daha gözden geçiriniz. İnsanların sizi anlaması için başka yollar da bulunabilir belki. Saygılarımla. Dr. Alper Evrensel
Kasım 4th, 2008 saat 17:10
ben bikere psikiyartis doktoruna gittim bana depresyon teşhisini söyledi ve bi çok sorunlarım var kendimle kendimi bi uçurumun kenarında gibi hissediyorum ama ne yapacağımı bilemiyorum herşey üstüme geliyo çaresizim gibi hayyatan bıkmış herşeyi içime atıyorum kimseye anlatamıyorum hiç bi sorunumu heran hep ölüm geçiyo aklımdan kendime bişey yapmaktan çok korkuyorum ne olur bana yardımcı olun bi bi çıkmazın içindeyim sanki hayat beni yoruyo artık
Kasım 4th, 2008 saat 17:12
maddi durumdan dolayı tedavi alamam
Kasım 4th, 2008 saat 17:12
sizce ne yapmalıyım
Kasım 4th, 2008 saat 17:13
bana her yönden yardımcı olursanız sevinirim