5 senelik bir ilişkim vardı. Üniversiteyi bitirdikten sonra erkek arkadaşımla birlikte istanbula geldik ve aynı evde kalmaya başladık. Güzel sevgi dolu bir ilişkimiz vardı ve birlikte istanbulda tutunmak için çok çaba gösterdik.

Fakat yaklaşık 5-6 aydır agresif tutum sergilemeye başladı, mutsuzdu hep. İşi dolayısı nedeniyle de ara ara şehir dışında kalıyordu. Bazen 1 ay bazen 2 ay…

Artık evlenme zamanımız gelmişti aslında. Yani hayatımıza yeni bir yön vermemeiz gerekiyordu.

Fakat 1 hafta önce bana kendi içinde aylardır sürekli mücadele verdiğini bu durumu kendine bile yakıştıramadığını ama benden soğuduğunu evden soğuduğunu söyledi. o an öldüm zannettim. şuan bunları yazarken de ağlıyorum. sanki ailemden biri ölmüş gibi bir acı hissettim. şok oldum inanamadım hala da inanamıyorum.

ona bana bir arkadaş olarak destek olmasını ve bu durumu atlatamayacağımı söyledim. çünkü vicdansız biri olmadığını biliyorum ve iyi biri olduğunu da biliyorum.

şuan aynı evdeyiz ama 1 haftadır ayrıyız. şuan işim de yok. en kısa zamanda iş bulmam lazım ama buna gücem de yok.

kısaca şuan içimde onun sevgisini bitirmeye yani arkadaşlık sevgisine dönüştürmeye çalışıyorum ama bu çok acı veriyor.

kafam çok karışık. bir anda aynı evde yabancı gibi olduk. hani tam olarak arkadaş gibi de davnamıyoruz.

ben ara ara iyi oluyorum bu durumu kabullenmeye çalışıyorum ama öyle anlar oluyo ki ileri günlerde ne olacak eşyalarını alıp o yada ben gideceğiz yada böyle ne kadar süre aynı evde kalacağız , belki bir daha onu hiç göremeyeceğim vs. böyle şeyler düşünüp ölecek gibi oluyorum.

bir de 5 sene içinde ara ara depresyon dönemleri geçirdi ve atlattı ama o farkında değil doktora da gitmedi. sanki hafif şekilde manik depresyon gibi dönemler oldu. ben dönem dönem hep fark ettim. bişey de yapamadım. elimden kayıp gitti işte…

şuan bütün sorunları bana yükledi yani ben hayatında olmayınca herşey düzelecek hayatı süper olacak gibi diye düşündü. ve aylarca kendini buna odakladı ve sonunda bana karşı aşk ı bitti. ve ilk kez ayrılıktan bahssetti ve bitti dedi.

işte böyle…

Alper Bey; benim ilaç mı kullanmam gerekiyor yoksa bir süre daha durup beklemem mi gerekiyor. bazen – çoğu zaman dayanamayacak gibi oluyorum. karar verme mekanizmam çökmüş durumda.

Sanki birkaç ay sonra pişman olurmuş gibi geliyor, bazen bu gerçeği kabul etmem gerekiyormuş gibi geliyor.

Ayrıca ilaç kullanırsam aslında vermem gerekenden farklı karar verir miyim diye düşünüyorum, çünkü olmadığım halde mutlu hissedeceğim ilaç kullanırken…

Bana yardımcı olur musunuz…? Teşekkür ederim.